สร้างวัฒนธรรมองค์กร

แสงไฟสีฟ้าอ่อนสาดส่องไปทั่วห้องประชุมที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่ ณัฐพลยืนอยู่กลางวงล้อมของทีมงานหลักที่เขาภูมิใจนักหนา ใบหน้าของเขาเปล่งประกายด้วยความสุขและความภาคภูมิใจ วันนี้เป็นวันครบรอบ 3 ปีของ 'นวัตกรรมก้าวหน้า' สตาร์ทอัพด้านเทคโนโลยีที่เขาปั้นมากับมือ และดูเหมือนทุกอย่างกำลังเป็นไปได้สวย ผลประกอบการพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ลูกค้าใหม่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย นักลงทุนก็เริ่มให้ความสนใจอย่างจริงจัง เขาหยิบแก้วแชมเปญขึ้นมา แววตาฉายแววแห่งชัยชนะ "ทีมครับ! วันนี้เป็นวันที่ยอดเยี่ยมจริงๆ" ณัฐพลกล่าวเสียงดังฟังชัด "เรามาถึงจุดนี้ได้เพราะทุกคนทำงานหนักมาก ผมขอขอบคุณทุกคนจากใจจริง" เสียงปรบมือดังกึกก้อง หลายคนยกแก้วชนกันอย่างรื่นเริง ณัฐพลรู้สึกถึงพลังแห่งความสำเร็จที่หล่อเลี้ยงเขา ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ราวกับถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น เขาสังเกตเห็นสายตาของลูกทีมแต่ละคน เห็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและความภูมิใจเช่นกัน แต่แล้ว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกลุ่มเล็กๆ ที่ยืนคุยกันอยู่มุมห้อง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย เขาเห็นธีรวัฒน์ หัวหน้าทีมพัฒนาคนเก่งที่นั่งตรงข้ามเขา ยืนกอดอก มองไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่รอบข้างกำลังเฉลิมฉลองกันอย่างเต็มที่ ทีมของธีรวัฒน์คือหัวใจสำคัญที่ทำให้ผลิตภัณฑ์ของพวกเขาเป็นที่ยอมรับ แต่ช่วงหลังมานี้ ณัฐพลสังเกตเห็นว่าธีรวัฒน์ดูเงียบไป ไม่ค่อยแสดงความคิดเห็นในที่ประชุมเหมือนเคย เมื่อกี้ตอนที่เขาเดินผ่าน กลุ่มพนักงานในทีมออกแบบคนหนึ่งก็กำลังพูดอะไรบางอย่างกับธีรวัฒน์ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนกำลังต่อว่า แต่เมื่อเห็นณัฐพลเดินเข้ามา พวกเขาก็รีบเงียบแล้วเปลี่ยนเรื่องคุยทันที สร้างความรู้สึกแปลกๆ ให้กับเขา "ธีรวัฒน์ มีอะไรรึเปล่า?" ณัฐพลเดินเข้าไปหา ยื่นแก้วแชมเปญให้ "ทำไมดูไม่ค่อยรื่นเริงเลย ปกติเห็นนายเป็นคนแรกๆ ที่ออกมายินดีกับความสำเร็จนะ" ธีรวัฒน์หันมา ส่งยิ้มบางๆ ที่ดูไม่จริงใจนัก "ไม่มีอะไรครับหัวหน้า แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อยครับ วันนี้ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" เขาว่าพลางมองไปที่ซองเอกสารสีน้ำตาลอ่อนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งณัฐพลเพิ่งสังเกตเห็นว่าเป็นซองจดหมายลาออก "อ้าว! จะรีบไปไหน นี่เรากำลังฉลองกันอยู่นะ" ณัฐพลพยายามจะทำเสียงให้เป็นปกติ "แล้วนั่นมันอะไรน่ะ?" เขาชี้ไปที่ซองเอกสาร ธีรวัฒน์ชะงักเล็กน้อย "อ๋อ... ไม่มีอะไรครับ พอดีผมเขียนจดหมายถึงฝ่ายบุคคลเรื่องปรับเปลี่ยนข้อมูลส่วนตัวนิดหน่อยครับ" เขาหยิบซองนั้นขึ้นมาแล้วรีบเก็บใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว ณัฐพลรู้สึกใจไม่ดี เขารู้ว่าธีรวัฒน์เป็นพนักงานที่มีคุณค่ามาก ความคิดสร้างสรรค์และทักษะของเขาเป็นสิ่งที่บริษัทขาดไม่ได้ การที่เขาแสดงท่าทีแบบนี้ และมีจดหมายลาออกวางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจนอย่างยิ่งว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาพยายามสลัดความคิดนั้นทิ้งไป "เอาเถอะ งั้นถ้ามีอะไรอยากคุยก็มาคุยกันนะ" เขาพูดพลางตบบ่าธีรวัฒน์เบาๆ แล้วเดินกลับไปหาลูกทีมคนอื่นๆ พยายามจะรื่นเริงกับบรรยากาศ แต่ความรู้สึกไม่สบายใจก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เขาฉลองความสำเร็จภายนอกได้ แต่ในใจลึกๆ เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังจะพังทลายลงภายใต้ภาพลวงตาของความสำเร็จนั้น เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์เพื่อจะขอเครื่องดื่มเย็นๆ ดับกระหาย แต่สายตาของเขาก็ไปปะทะกับ 'อรพรรณ' ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคล ซึ่งกำลังยืนคุยกับพนักงานอีกสองสามคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อเธอเห็นณัฐพล เธอรีบเดินเข้ามาหา "หัวหน้าคะ พอจะปลีกตัวมาคุยกันสักครู่ได้ไหมคะ" อรพรรณพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจัง ณัฐพลรู้สึกได้ว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็ก "ได้สิ" เขาตอบรับ "มีอะไรเหรอ?" "ตอนที่แล้วเราฉลองความสำเร็จที่สวยงาม แต่สิ่งที่เรามองข้ามไปคือสัญญาณเตือนเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสำเร็จนั้น ณัฐพลได้เรียนรู้แล้วว่า แม้ภายนอกจะดูราบรื่น แต่ภายในอาจมีปัญหาที่รอวันปะทุขึ้นมา การมองเห็นปัญหาที่ซ่อนอยู่ แม้จะเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย คือก้าวแรกของการแก้ไข และการฉลองความสำเร็จควรมาพร้อมกับการประเมินสภาพแวดล้อมภายในองค์กรอย่างสม่ำเสมอ เพื่อไม่ให้ความสำเร็จนั้นบดบังปัญหาที่อาจกัดกินองค์กรจากภายใน"