สร้างแบรนด์ส่วนตัว

เมษาเลื่อนเมาส์ไปมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ สีหน้าเรียบเฉยจนแทบจะไร้อารมณ์ วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่เหมือนกับวันอื่นๆ ในรอบหลายปีที่ผ่านมา เสียงคีย์บอร์ดดังระงมไปทั่วออฟฟิศขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยโต๊ะทำงานเรียงรายราวกับรังผึ้ง แสงไฟนีออนสีขาวสาดส่องลงมา ทำให้บรรยากาศดูหม่นหมองและขาดชีวิตชีวา เมษายกแก้วกาแฟสีดำสนิทขึ้นจิบ รสขมปร่าของมันสะท้อนความรู้สึกที่กำลังท่วมท้นในใจ เธอเป็นนักออกแบบกราฟิกในบริษัทมาร์เก็ตติ้งแห่งหนึ่ง มีหน้าที่รับผิดชอบการออกแบบสื่อต่างๆ สำหรับลูกค้า ตั้งแต่แบนเนอร์เว็บไซต์ โปสเตอร์ ไปจนถึงอินโฟกราฟิกที่ต้องนำเสนอข้อมูลที่ซับซ้อนให้เข้าใจง่าย ทุกชิ้นงานที่เธอทำออกมานั้น ถูกสร้างสรรค์ขึ้นด้วยความใส่ใจและเต็มไปด้วยไอเดียใหม่ๆ แต่สิ่งที่น่าเศร้าคือ หลังจากที่งานถูกส่งมอบให้ลูกค้าและถูกนำไปใช้งานแล้ว ชื่อของเมษาก็จะหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ของโครงการนั้นๆ ราวกับว่าเธอเป็นเพียงเครื่องจักรที่ถูกโปรแกรมมาให้ทำงาน เธอไม่ใช่คนจริงๆ ที่มีความคิดสร้างสรรค์และทุ่มเทลงไปในทุกเส้นสาย ทุกสีสัน “เมษา เสร็จงานที่ต้องส่งให้โปรเจกต์ A หรือยัง” เสียงของหัวหน้าทีมดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิดของเธอ เมษารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ใกล้เสร็จแล้วค่ะหัวหน้า อีกประมาณครึ่งชั่วโมงน่าจะเรียบร้อยค่ะ” หัวหน้าพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินจากไป เมษามองตามหลังเขาไป รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะกลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเครื่องจักรที่ใหญ่กว่า เธอเห็นเพื่อนร่วมงานหลายคนกำลังง่วนอยู่กับงานของตัวเอง บางคนคุยโทรศัพท์กับลูกค้า บางคนกำลังประชุมออนไลน์ แต่ก็ไม่มีใครดูเหมือนจะใส่ใจกับผลงานของคนอื่นมากไปกว่าหน้าที่รับผิดชอบของตัวเอง เมื่อโปรเจกต์ A เสร็จสมบูรณ์ เมษาก็ส่งไฟล์งานไปให้หัวหน้าทีมตรวจสอบ และได้รับการตอบรับกลับมาสั้นๆ ว่า “โอเค” ไม่มีคำชม ไม่มีคำติ ไม่มีอะไรเลย นอกจากคำว่า “โอเค” เมษารู้สึกเหมือนน้ำเย็นถูกสาดใส่หน้า เธอพยายามคิดบวกเสมอ พยายามบอกตัวเองว่านี่คือหน้าที่ของเธอ และเธอทำมันได้ดีแล้ว แต่ลึกๆ แล้ว เสียงเล็กๆ ในใจของเธอมันกำลังร้องตะโกนออกมา มันโหยหาการยอมรับ มันอยากให้มีใครสักคนมองเห็นว่าผลงานที่ออกมานั้น ไม่ได้มาจากแค่โปรแกรมคอมพิวเตอร์ แต่มันคือส่วนหนึ่งของตัวเธอ เย็นวันนั้น ขณะที่กำลังเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน เมษาก็ได้ยินเสียงเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งพูดคุยกับอีกคนหนึ่ง “งานออกแบบโลโก้ของโปรเจกต์ B ที่คุณอาร์มทำออกมาดีมากเลยนะ ดูมีสไตล์สุดๆ ลูกค้าชอบมาก บอกว่าจะเอาไปต่อยอดทำสินค้าที่ระลึกด้วย” เมษาชะงัก เธอรู้จักคุณอาร์ม เขาเป็นเพื่อนร่วมงานในแผนกอื่น เป็นคนที่มีผลงานโดดเด่นมาตลอด และเป็นที่รู้จักในวงกว้างกว่าเธอหลายเท่าตัว เธอเคยเห็นผลงานของคุณอาร์มผ่านๆ อยู่บ้าง แต่ไม่เคยคิดอะไรมาก จนกระทั่งได้ยินบทสนทนานี้ “จริงเหรอ น่าทึ่งจัง” อีกคนตอบ “คุณอาร์มนี่เก่งจริงๆ นะ เขาไม่ได้แค่รับงานนะ แต่เหมือนเขาสร้างสรรค์อะไรที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองออกมาตลอดเลย” คำว่า “เอกลักษณ์” และ “สร้างสรรค์อะไรที่เป็นของตัวเอง” สะท้อนก้องอยู่ในหัวของเมษา เธอหยุดคิดถึงงานของตัวเองที่ผ่านมา งานทุกชิ้นที่เธอทำดูเหมือนจะคล้ายๆ กันไปหมด แม้จะมีความแตกต่างในรายละเอียด แต่มันก็ยังคงอยู่ในกรอบของสิ่งที่ลูกค้าต้องการ และที่สำคัญที่สุด มันไม่มี “ตัวตน” ของเธอปรากฏอยู่เลย “บางที การเป็นแค่ฟันเฟืองในเครื่องจักรใหญ่ มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการจริงๆ ก็ได้นะ” เมษาพึมพำกับตัวเองเบาๆ เธอหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย และเดินออกจากออฟฟิศไปท่ามกลางความมืดของยามค่ำคืน สายตาของเธอมองไปยังป้ายบริษัทที่ส่องสว่าง แต่ภายในใจกลับรู้สึกมืดมิด เธอเริ่มตระหนักว่า การที่ผลงานของเธอไม่มีใครจดจำเลยนั้น มันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่มันอาจเป็นสัญญาณเตือนว่า เธอเองก็กำลังจะถูกลืมเลือนไปเหมือนกับชิ้นส่วนที่ไม่มีใครเห็นคุณค่า บทเรียนในวันนี้คือ ความสำคัญของการสร้างการรับรู้ในผลงานของตนเอง หากเราเพียงแต่ทำหน้าที่ของเราไปวันๆ โดยไม่พยายามสื่อสารคุณค่าที่แท้จริง หรือสร้างสิ่งที่ทำให้เราแตกต่าง ผลงานของเราก็จะล่องลอยไปกับกระแสเหมือนเอกสารในอากาศที่ไม่มีใครหยิบขึ้นมาอ่าน การทำให้คนจดจำเราได้นั้น ไม่ใช่เรื่องของความอวดดี แต่มันคือการแสดงให้เห็นว่า เรามีอะไรที่พิเศษและแตกต่าง และสิ่งนั้นมีคุณค่าต่อผู้อื่นอย่างไร