เงินล้านแรกของผม

เสียงหวูดรถไฟที่ดังขึ้นพร้อมกับแรงสะท้านเบาๆ ทำให้สมชายลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลอดหน้าต่างรถไฟมายังใบหน้าของเขา กลิ่นอายของเมืองกรุงที่ไม่คุ้นเคยลอยเข้ามาแตะจมูก ปะปนกับกลิ่นควันรถและฝุ่นละอองที่แตกต่างจากอากาศบริสุทธิ์ของบ้านเกิดอย่างสิ้นเชิง สมชายก้มมองกระเป๋าเดินทางใบเก่าที่วางอยู่ข้างๆ เป็นกระเป๋าผ้าใบที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน มีรอยเปื้อนและตะเข็บที่เริ่มปริออกบ้าง แต่ข้างในบรรจุความหวังและอนาคตที่เขาตั้งใจจะมาไขว่คว้า สมชายสูดหายใจลึก เขาอายุ 25 ปี เพิ่งเรียนจบปริญญาตรีมาหมาดๆ ด้วยทุนการศึกษาที่ได้มาจากการเรียนดี แต่ทุนนั้นมีเงื่อนไขว่าต้องกลับมาทำงานใช้ทุนในภูมิลำเนา แต่แล้วชีวิตก็เล่นตลกเมื่อบริษัทที่บ้านเกิดล้มละลายไปเสียก่อน สมชายรู้ดีว่าถ้าอยู่ที่บ้านนอก โอกาสที่จะได้ใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมานั้นแทบจะเป็นศูนย์ พ่อแม่ที่แก่เฒ่าก็ยังคงต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูน้องๆ ที่ยังเรียนหนังสือ เขาจึงตัดสินใจหอบเสื่อผืนหมอนใบมายังเมืองหลวงแห่งนี้ โดยหวังว่าจะได้งานที่ดี สามารถส่งเงินกลับไปจุนเจือครอบครัวและเก็บออมไว้สร้างตัวได้ในอนาคต "กรุงเทพฯ ที่รัก" สมชายพึมพำกับตัวเอง เขาเคยเห็นแต่ในโทรทัศน์ ภาพตึกสูงระฟ้า ผู้คนมากมายที่เร่งรีบ แต่ตอนนี้เขากำลังจะก้าวเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของมันแล้ว "เอาล่ะสมชาย สู้ๆ นะ" เขาให้กำลังใจตัวเอง พลางยื่นมือออกไปกำกระเป๋าให้แน่นขึ้น ความกังวลฉายชัดบนใบหน้า แต่แววตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าขึ้นมา เปิดดูเบอร์โทรศัพท์ที่จดไว้ "สวัสดีครับคุณลุง ยาย ผมถึงสถานีรถไฟกรุงเทพฯ แล้วครับ" สมชายเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย "อ้อ ดีแล้วหลานชาย เดี๋ยวลุงไปรับนะ อยู่ตรงไหนของชานชาลาล่ะ" เสียงทุ้มแหบของคุณลุงที่ทำงานเป็นช่างซ่อมรถยนต์ในกรุงเทพฯ ตอบกลับมา คุณลุงเป็นญาติห่างๆ ที่สมชายเคยเจอเพียงไม่กี่ครั้ง แต่เป็นความหวังเดียวของเขาในตอนนี้ "ผมอยู่ชานชาลา 12 ครับ ใส่เสื้อสีฟ้ากางเกงยีนส์ครับ" สมชายบอก "โอเค รอแป๊บนึงนะ" เสียงวางสายดังขึ้น สมชายมองซ้ายมองขวา ผู้คนเดินขวักไขว่ บ้างลากกระเป๋า บ้างเข็นรถเข็น มีเสียงจอแจของผู้คนและเสียงประกาศจากเจ้าหน้าที่ ดังผสมปนเปกันไปหมด เขารู้สึกตัวเล็กนิดเดียวท่ามกลางความใหญ่โตของเมืองนี้ "เป้าหมายแรกของฉันคือต้องหางานให้ได้ก่อน" สมชายคิด เขาตั้งเป้าไว้ว่าอย่างน้อยก็ต้องได้งานประจำที่มั่นคง มีเงินเดือนที่พอจะเลี้ยงชีพและส่งเงินกลับบ้านได้ "ถ้าได้สัก 8,000 บาทต่อเดือน นี่ก็ถือว่าเยอะมากแล้วนะ" เขาประเมินค่าใช้จ่ายคร่าวๆ ค่าเช่าห้องถูกๆ สักห้อง ค่าเดินทาง ค่าข้าวสามมื้อ และเงินที่ต้องส่งให้พ่อแม่ "ที่สำคัญคือต้องมีเงินเก็บให้ได้สัก 2,000 บาทต่อเดือน" สมชายตั้งเป้าหมายทางการเงินไว้อย่างชัดเจน แม้จะเป็นจำนวนไม่มากนักเมื่อเทียบกับค่าครองชีพในกรุงเทพฯ แต่สำหรับเขาแล้ว นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างฐานะ "การมีเป้าหมายที่ชัดเจน จะช่วยให้เรามีทิศทางในการเดินทาง" สมชายคิด เขาจำคำพูดของอาจารย์ที่ปรึกษาตอนที่เขาทำโปรเจคจบได้ "ไม่ว่าเป้าหมายจะเล็กหรือใหญ่ แค่มีมัน ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย" เขาเชื่อเช่นนั้น เขาเคยเห็นหลายคนที่มาทำงานในเมืองหลวง แต่สุดท้ายก็ต้องถอดใจกลับบ้านไป เพราะไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร หรือมีเป้าหมายอะไรในชีวิต "ฉันจะไม่เป็นแบบนั้น" สมชายกัดฟัน เขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าไม่ง่าย อาจจะต้องเจอกับอุปสรรคมากมาย ความยากลำบาก การถูกกดขี่ หรือแม้แต่การถูกหลอกลวง แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน "เงินล้านแรกของผม" เขาเอ่ยชื่อหนังสือที่เขาเคยอ่านเมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษา หนังสือเล่มนั้นเล่าเรื่องของนักธุรกิจที่เริ่มต้นจากศูนย์ จนประสบความสำเร็จอย่างมหาศาล สมชายจำได้ดีถึงประโยคหนึ่งที่ว่า "ความฝันที่ยิ่งใหญ่ จะพาเราไปได้ไกลกว่าที่คิด" สมชายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจจะหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับงานที่อาจจะเป็นไปได้ในเมืองนี้ "อืม... ตำแหน่งพนักงานร้านอาหาร พนักงานโรงงาน พนักงานออฟฟิศระดับเริ่มต้น" เขาไล่อ่านประกาศรับสมัครงานต่างๆ "ถึงจะจบมาแล้วก็เถอะ งานที่ใช้แรงงานก็อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีก็ได้" เขาคิด "อย่างน้อยก็ได้เงินเดือนแน่นอน" ในที่สุด รถยนต์คันหนึ่งก็จอดเทียบข้างๆ สมชาย เขาเห็นใบหน้าคุ้นเคยของคุณลุงที่กำลังโบกมือให้ "มาแล้วสินะ" สมชายยิ้มกว้าง เขาเดินเข้าไปหาคุณลุงด้วยความรู้สึกโล่งใจ "สวัสดีครับคุณลุง" "สวัสดีหลานชาย เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม" คุณลุงถามพลางเปิดประตูท้ายรถให้สมชายยกกระเป๋าขึ้น "ไม่เหนื่อยครับ ตื่นเต้นมากกว่า" สมชายตอบ "ดีแล้วที่คิดแบบนี้ เมืองกรุงมันไม่ง่ายนะ ต้องใจสู้หน่อย" คุณลุงกล่าวเสริมขณะที่สมชายขึ้นมานั่งเบาะหลัง "ผมรู้ครับลุง ผมตั้งใจมาทำงานเก็บเงินให้ครอบครัวครับ" สมชายตอบอย่างหนักแน่น "ดีมาก พ่อแม่คงภูมิใจในตัวหลานมาก" คุณลุงยิ้ม "เอาล่ะ เดี๋ยวลุงจะพาไปดูห้องเช่าก่อนนะ แล้วค่อยไปหาอะไรกินกัน" การเดินทางในเมืองกรุงของสมชายได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว พร้อมกับเป้าหมายที่ชัดเจน และความหวังที่เต็มเปี่ยม