นิสัยเศรษฐี

ตอนที่ 1 — เสียงนาฬิกาปลุกที่แสนโหดร้าย เสียงแตรปีศาจจากนาฬิกาปลุกที่ตั้งปลุกไว้ตอน 7:30 น. ดังลั่นห้องนอนแคบๆ ของนนท์ราวกับจะมาปลุกวิญญาณให้ลุกขึ้นจากขุมนรกแห่งความขี้เกียจ แสงสลัวยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีหม่นที่ปิดทึบ ชี้ให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศยามเช้า นนท์พลิกตัวตะแคงหน้าซุกหมอนหนาๆ เข้าหากับใบหู พยายามกลบเสียงนั้นให้เงียบไป แต่ราวกับว่าเสียงนั้นมีชีวิต มันดังขึ้นเรื่อยๆ เร้าใจ ชวนให้รู้สึกผิด และย้ำเตือนถึงความจริงอันโหดร้ายที่เขาต้องเผชิญในทุกๆ เช้า คือการตื่นสายอีกครั้ง “โอ๊ย! พอแล้วน่า” นนท์พึมพำอย่างหงุดหงิด มือควานหานาฬิกาบนหัวเตียง นิ้วที่ยังคงงัวเงียสัมผัสโดนปุ่มเลื่อนปลุกเพียงครั้งเดียว แต่เหมือนเป็นการเปิดประตูสู่การผัดวันประกันพรุ่งอันแสนคุ้นเคย สัญญาณที่ควรจะปลุกให้เขาก้าวออกจากเตียง กลับกลายเป็นเครื่องมือที่ใช้ยืดเวลาแห่งการนอนออกไปอีก 9 นาที อันเป็น 9 นาทีที่เขารู้ดีว่าไม่ได้ช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดึงลงไปในหลุมดำแห่งความเหนื่อยล้ามากขึ้นทุกที เขาถอนหายใจยาวๆ รู้สึกถึงภาระที่ถาโถมเข้ามาตั้งแต่ยังไม่ทันจะได้ลืมตาเต็มที่ กลิ่นอายของกาแฟที่ลอยมาจางๆ จากห้องครัวของเพื่อนร่วมห้องยิ่งตอกย้ำความรู้สึกที่ว่า เขากำลังจะสายอีกแล้ว “สายอีกแล้วสิเรา” เขาพึมพำกับตัวเอง มองไปยังนาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียง ตัวเลขสีแดงสด 7:39 น. ปรากฏเด่นชัด นนท์รู้ดีว่าการตื่นสายขนาดนี้ หมายถึงการรีบเร่ง ลวกๆ ทุกอย่าง ตั้งแต่การอาบน้ำแปรงฟันที่แทบจะปาแปรงเข้าปาก ไปจนถึงการแต่งตัวที่หยิบชุดไหนได้ก็ใส่ชุดนั้น การกินอาหารเช้าก็อาจจะต้องแลกกับการยืนกินไปพร้อมๆ กับการควานหากุญแจรถ หรือไม่ก็ต้องอดไปเลย แล้วไปหาซื้ออะไรง่ายๆ แถวออฟฟิศแทน “วันนี้ก็ต้องวิ่งเหมือนเดิมสินะ” เขาคิดในใจ สภาพชีวิตของนนท์วัย 30 ปี ไม่ได้ต่างอะไรกับเมื่อ 5 ปีก่อน เขาเป็นพนักงานบัญชีในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ทำงานตามหน้าที่ รับเงินเดือนก้อนเล็กๆ ในแต่ละเดือนที่แทบจะไม่พอใช้จ่าย แถมยังต้องเจียดเงินไปใช้หนี้บัตรเครดิตที่รูดไปกับการซื้อของที่ไม่ได้จำเป็นจริงๆ เขาเคยมีความฝันใหญ่โต อยากมีธุรกิจของตัวเอง อยากเป็นอิสระทางการเงิน อยากมีเวลาไปเที่ยวรอบโลก แต่ทุกครั้งที่คิดถึงจุดเริ่มต้น เขาก็จะพบกับอุปสรรคที่ดูเหมือนจะใหญ่หลวงเกินกว่ากำลังของเขาจะแบกรับไหว “ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยจริงๆ” เขาบ่นอุบ เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเต้ เพื่อนร่วมห้อง ดังมาจากห้องครัว “ตื่นแล้วเหรอ? นึกว่าจะเป็นลมตายคากองผ้าห่มไปแล้ว” เสียงเต้ดังลอดประตูเข้ามาพร้อมกับกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น นนท์ถอนหายใจยาว “ก็เสียงนาฬิกาแกดังซะขนาดนั้น ใครไม่ตื่นก็แปลกแล้ว” “โธ่ เพื่อนยาก ถ้าจะตื่นเวลานี้ทุกวัน ชีวิตแกก็คงมีแต่ ‘เรื่องน่าเสียดาย’ เต็มไปหมดนั่นแหละ” เต้เดินเข้ามาในห้องนอน ยืนเท้าสะเอว มองนนท์ที่ยังคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม “ดูสิ สภาพแกเหมือนถูกปล้นวิญญาณไปเมื่อคืนเลย” “แล้วไง? ฉันก็แค่… รู้สึกเหนื่อย” นนท์บิดขี้เกียจ “แกนี่ก็ตื่นเช้าเก่งจัง ทำไมแกไม่เคยสายเลยวะ?” เต้หัวเราะเบาๆ “มันไม่ใช่เรื่องของความเก่ง แต่มันเป็นเรื่องของ ‘ความตั้งใจ’ ต่างหาก นนท์ จำได้ไหมที่เราเคยคุยกันเรื่อง ‘ความฝัน’ ของแกน่ะ” นนท์ขมวดคิ้ว “ความฝัน? ก็ใช่สิ ฉันก็อยากรวย อยากมีธุรกิจของตัวเองเหมือนกันนั่นแหละ แต่… มันยากเกินไป” “ยากตรงไหน? ยากตรงที่แกตั้งนาฬิกาปลุก 7:30 น. แล้วผัดวันประกันพรุ่ง 9 นาที แล้วก็สายทุกวันเนี่ยนะ?” เต้พูดพลางเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตบนราว “แกกำลังรออะไรอยู่? รอให้ความฝันมันเดินมาเคาะประตูห้อง แล้วบอกว่า ‘นี่ไง ฉันมาแล้ว’ งั้นเหรอ?” “ก็… ฉันไม่รู้จะเริ่มยังไงนี่นา” นนท์พยายามจะหาข้ออ้าง “ทุกอย่างมันดูเหมือนภูเขาเลากาไปหมด” “มันไม่ใช่ภูเขาเลากาหรอกนนท์ มันเป็นแค่ ‘นิสัย’ เล็กๆ น้อยๆ ที่แกสร้างขึ้นมาเองต่างหาก” เต้หยิบกระเป๋าเอกสาร “แกคิดดูนะ ถ้าแกมีเป้าหมายที่ชัดเจนมากๆ คืออยากจะปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ สมมติว่าเป้าหมายนั้นคือการมีธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมากๆ แกต้องเตรียมตัวยังไง?” นนท์เงยหน้ามองเต้ “ก็… ฝึกซ้อมร่างกาย เตรียมอุปกรณ์ หาข้อมูล” “ถูกต้อง! แล้วถ้าแกตื่นสายทุกวัน แล้วรีบไปทำงานสายทุกวัน จนไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดถึงแผนการ หรือลงมือทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ เลย นั่นเท่ากับแกกำลัง ‘ไม่เตรียมตัว’ ในการปีนเขาเอเวอเรสต์ของแกเลยนะ” เต้เดินไปที่ประตู “แกกำลังบอกตัวเองว่า ‘ยอดเขาเอเวอเรสต์’ มันไม่สำคัญเท่ากับการนอนต่ออีก 9 นาที” “แต่นั่นมันก็แค่… นิสัยตื่นสาย” นนท์พยายามโต้แย้ง “มันไม่ได้เกี่ยวกับธุรกิจอะไรเลยนี่นา” “มันเกี่ยวสิ! ทุกอย่างมันเกี่ยวกันหมดนั่นแหละ” เต้หันกลับมา “แกเคยได้ยินคำว่า ‘นิสัยเศรษฐี’ ไหม?” นนท์ส่ายหน้า “ไม่เคย” “ก็ไม่แปลกหรอก คนส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยิน เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาสอนกันง่ายๆ” เต้เดินเข้ามาใกล้เตียง “เศรษฐีเขาไม่ได้รวยขึ้นมาจากการโชคดี หรือการรอโอกาสหรอกนะนนท์ เขาฝึกฝน ‘นิสัย’ บางอย่างที่ทำให้เขาแตกต่างจากคนทั่วไป” “แล้วนิสัยพวกนั้นมันคืออะไร?” นนท์เริ่มสนใจ “ข้อแรกเลย คือ ‘การจัดการเวลา’ ที่มีประสิทธิภาพ” เต้พูดเน้น “คนที่จะประสบความสำเร็จ เขาจะเห็นคุณค่าของเวลาทุกนาที เขาจะไม่ปล่อยให้เวลาของเขาถูก ‘ขโมย’ ไปกับการนอนต่ออีก 9 นาที หรือการปล่อยให้ตัวเองสาย” “แต่บางทีฉันก็แค่อ่อนเพลีย” นนท์แก้ตัว “แล้วใครสั่งให้แกอ่อนเพลีย? การนอนไม่พอ? การทำงานหนักเกินไปโดยไม่มีประสิทธิภาพ? หรือการใช้เวลาไปกับเรื่องที่ไม่ได้สร้างคุณค่า?” เต้ถามกลับ “ถ้าแกบริหารจัดการเวลาได้ดี แกจะมีเวลาพักผ่อนที่เพียงพอ มีเวลาออกกำลังกาย มีเวลาพัฒนาตัวเอง และแน่นอนว่ามีเวลาที่จะ ‘ลงมือทำ’ ตามความฝันของแก” “แล้วถ้าฉันตื่นเช้าได้ล่ะ? ฉันจะทำอะไรได้บ้าง?” นนท์ถามอย่างมีความหวัง “แกก็จะมีเวลา ‘คิด’ ได้มากขึ้น มีเวลา ‘วางแผน’ ได้ละเอียดขึ้น มีเวลา ‘ลงมือทำ’ ได้ก่อนใครเพื่อน” เต้พูด “ลองคิดดูนะ ถ้าแกตื่น 6 โมงเช้า แทนที่จะเป็น 7:30 น. แกจะมีเวลา 1 ชั่วโมงครึ่ง ก่อนที่คนส่วนใหญ่จะเริ่มวันของพวกเขา นั่นคือเวลาทอง ที่แกจะทำอะไรก็ได้ที่สำคัญจริงๆ” “ทำอะไรที่สำคัญจริงๆ…” นนท์ทวนคำ “ใช่” เต้พยักหน้า “แทนที่จะรีบวิ่งวุ่นจนแทบสำลักข้าวเช้า แกอาจจะมีเวลาชงกาแฟดีๆ สักแก้ว นั่งลง แล้วเขียน ‘เป้าหมาย’ ของวันนั้นออกมา หรืออ่านหนังสือที่เกี่ยวกับธุรกิจที่แกอยากทำ หรือแม้แต่ส่งอีเมลหาลูกค้าเป้าหมาย” “ฟังดูดีนะ…” นนท์เริ่มเห็นภาพ “มันไม่ได้แค่ฟังดูดี มันคือ ‘การสร้างโอกาส’ ให้ตัวเอง” เต้กล่าว “ทุกเช้าที่แกตื่นสาย คือการปิดประตูโอกาสบานหนึ่งไปโดยไม่รู้ตัว แล้วแกก็โทษนาฬิกาปลุก โทษความเหนื่อย โทษอะไรต่อมิอะไรไปเรื่อย” “แล้วฉันจะเปลี่ยนมันได้ยังไง?” นนท์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เริ่มจาก ‘นาฬิกาปลุก’ ของแกเองนี่แหละ” เต้พูด “อย่าตั้งปลุก 7:30 น. แล้วบอกตัวเองว่า ‘อีก 9 นาที’ ตั้งปลุกให้เร็วขึ้นสัก 15 นาที แล้วตั้งเป้าหมายที่เล็กมากๆ สำหรับ 15 นาทีนั้น เช่น ‘ลุกขึ้นจากเตียงทันทีที่นาฬิกาปลุกดัง’ แค่นั้นแหละ” “แค่นั้นเองเหรอ?” “แค่นั้นแหละ แต่ ‘ทำมันให้ได้ทุกวัน’ ต่างหากที่จะยาก” เต้ส่ายหน้า “จำไว้ นนท์ ‘นิสัย’ คือสิ่งที่สร้าง ‘ชีวิต’ ถ้าแกมีนิสัยของการตื่นสาย ผัดวันประกันพรุ่ง และโทษสิ่งรอบตัว ชีวิตแกก็จะเต็มไปด้วย ‘ความน่าเสียดาย’ แต่ถ้าแกมีนิสัยของการตรงต่อเวลา การลงมือทำ และการรับผิดชอบ ชีวิตแกก็จะเต็มไปด้วย ‘โอกาส’ ที่แกสร้างขึ้นมาเอง” เต้เดินไปที่ประตู “ฉันต้องไปแล้วนะ แล้วเจอกันตอนเย็น” นนท์มองตามหลังเต้ไป ก่อนจะหันกลับมามองนาฬิกาดิจิทัลที่ยังคงแสดงเวลา 7:41 น. เขาถอนหายใจอีกครั้ง แต่คราวนี้ เป็นการถอนหายใจที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แตกต่างออกไป บางที… เต้อาจจะพูดถูก “อีก 9 นาที…” เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วก็… ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที